Rosnące podziały w sprawie sankcji transatlantyckich

UE i Stany Zjednoczone często dążyły do ​​wspólnych celów geopolitycznych poprzez skoordynowane stosowanie sankcji gospodarczych. Przykładami są wspólne działania przeciwko Rosji od 2022 roku oraz przeciwko Iranowi na początku lat 2010. Jednak, podobnie jak w wielu sferach stosunków transatlantyckich, koordynacja stała się znacznie rzadsza za czasów drugiej administracji Trumpa.

Trzy cechy skutecznej polityki gospodarczej stają się coraz trudniejsze do osiągnięcia dla „zachodniej” polityki sankcji. Po pierwsze, ścisła współpraca wielostronna w zakresie sankcji gwałtownie spada. Po drugie, sukces sankcji zachodnich staje się mniej prawdopodobny, ponieważ potencjalne cele strategicznie wycofują się z dolara amerykańskiego i instytucji finansowych, dążąc do stworzenia systemu alternatywnego. Po trzecie, chociaż wąskie i jasno określone cele polityczne okazały się kluczowe dla skuteczności sankcji, administracja Trumpa często stosowała sankcje, aby realizować „maksymalistyczne” cele polityki zagranicznej.

Analiza Antona Peeza dla włoskiego IAI - link do całości w źródle