Poparcie dla zjednoczenia Rumunii i Mołdawii

Idea zjednoczenia Rumunii z Mołdawią cieszy się przytłaczającym poparciem społecznym w Rumunii. Zgodnie z wynikami badania przeprowadzonego przez INSCOP Research, aż 71,9% Rumunów opowiedziałoby się za fuzją obu państw w potencjalnym referendum. Co więcej, niemal 68% respondentów postrzega ten krok nie tylko jako kwestię polityczną, ale przede wszystkim jako obowiązek historyczny. Poczucie jedności narodowej jest silne – siedmiu na dziesięciu mieszkańców Rumunii uważa Mołdawian za ten sam naród, dzielący wspólny język i kulturę, których rozdzieliły jedynie zawirowania współczesnej historii.

Nastroje po drugiej stronie granicznego Prutu są jednak nieco bardziej zróżnicowane. Według danych Ates Research z marca 2026 roku, w samej Mołdawii za unią opowiada się 44% obywateli, podczas gdy w diasporze poparcie to wzrasta do poziomu niemal 61%. Choć ogólna liczba zwolenników unifikacji oscyluje tam w granicach 55–58%, wyraźny podział przebiega wzdłuż sympatii politycznych – projekt wspierają głównie wyborcy proeuropejscy, podczas gdy mniejszości etniczne pozostają wobec niego powściągliwe. Analitycy wskazują, że odpowiednia kampania informacyjna mogłaby zwiększyć te statystyki o kilkanaście punktów procentowych.

Mimo entuzjazmu społecznego, po obu stronach granicy dominuje realizm co do tempa zmian. Choć blisko jedna trzecia Rumunów wierzy w realizację zjednoczenia w perspektywie dekady, niemal 35% uważa, że do formalnego połączenia państw nigdy nie dojdzie . Remus Ștefureac z INSCOP Research zauważa, że relacja z Mołdawią przestała być postrzegana przez Rumunów wyłącznie w kategoriach dyplomatycznych, stając się elementem strategii na przyszłość. Proces ten nie jest jednak wolny od wyzwań; Rumunia musiałaby stawić czoła ogromnym kosztom modernizacji infrastruktury oraz integracji systemów fiskalnych, emerytalnych i zdrowotnych sąsiada.

Jak zauważają media rumuńskie, potencjalne zjednoczenie oznaczałaby dla tego kraju znaczące wzmocnienie demograficzne o około 2,5 miliona osób oraz powiększenie terytorium o ponad 33,8 tysiąca kilometrów kwadratowych. Z punktu widzenia strategicznego, taki krok umocniłby pozycję kraju w Europie Wschodniej i wzmocnił bezpieczeństwo na wschodniej flance. Wymagałoby to jednak złożonych negocjacji w ramach Unii Europejskiej oraz NATO, aby uniknąć napięć międzynarodowych. Projekt ten jawi się więc jako ogromna szansa na wzmocnienie rynku wewnętrznego i siły roboczej, obarczona jednak miliardowymi inwestycjami i koniecznością głębokich reform administracyjnych.