Efekt Czarnobyla

"Jedynym celem jest powstrzymanie zła za wszelką cenę i uratowanie życia innych ludzi. Nawet jeśli wymagałoby to poświęcenia własnego życia. Na tym właśnie polega zawód policjanta." - powiedział litewski komendant generalny policji Arūnas Paulauskas w uznaniu dla poświęcenia i bohaterstwa polskich kolegów w Krakowie.

Dzisiaj to będzie jeden z dwóch cytatów w tym krótkim tekście, gdyż to nie miał być komentarz na taki temat. W mojej ocenie ta krakowska tragedia wpłynie - tak czy inaczej - na nasze bezpieczeństwo. A właśnie to ostatnie budzi szczególne obawy od lat. Warto więc spojrzeć na krakowskie wydarzenia od nieco innej strony.

Człowiek, który dokonał tych zabójstw nie wymaga przyklejania łatki prawicowca czy lewicowca, tak jak zrobili to pewni politykierzy. Jest przestępcą, który dokonał prócz tej zbrodni czegoś o wiele gorszego. Zniszczył pewne poczucie bezpieczeństwa społecznego. Nie tylko tego lokalnego, krakowskiego. I już nie w tym rzecz, że jest to logiczny ciąg wydarzeń od młodocianych nożowników poczynając.

Ten akt niestety wpisał się w ubiegłotygodniowy komentarz. Również zainteresowaniem naszych czytelników, cieszył się artykuł Michała Gawędy na łamach Klubu Jagiellońskiego o debacie na temat dostępu do broni. Wydaje się, że teraz bezapelacyjną przewagę zyskali tylko zwolennicy rozbrojenia społeczeństwa. Taki kurs przyjmują czołowe media w kraju.

Zanim analitycy i socjolodzy sięgną po statystyki "na gorąco" i wykonają potrzebne analizy, warto zauważyć, że prócz samych suchych liczb, jest jeszcze to co nieuchwytne. Rzeczywiste przekonanie społeczne, zwane kiedyś vox populi. Nie uchwycą tego żadne badania. A analizy, no cóż, będą tylko oknem Overtona dla polityków, odwiecznie chcących pokłócić i tak podzielony naród. A nie jest przecież wykluczone, iż przy tej okazji, wykonać możliwe polecenia pochodzące z zewnątrz.

Dlatego chcę przypomnieć jeden, choć odległy tematycznie,  fakt z polskiej przeszłości.

W 1986 roku wybuch w elektrowni atomowej w Czarnobylu pogrzebał nasze szanse na posiadanie własnej elektrowni jądrowej, którą dużym nakładem środków budowano właśnie w Żarnowcu. Teraz ta ówczesna histeria społeczna, odbija się nam długoterminową czkawką.

Tymczasem przypomnę jeszcze raz. Wróg stoi u naszych bram. To nie chwilowe i przemijające, hipotetyczne zagrożenie. Straciliśmy już obywateli w tym starciu, zniszczone zostało mienie. W obronie polskiej granicy zginął młody człowiek.

Broń i znajomość jej użycia pozostaje nie tylko środkiem obrony, ale pełni walory wychowania obronnego. Tak było od czasów miecza i szabli. To, że stoimy u progu przełomu technologicznego, niczego nie zmienia. Obronność jest podstawą poczucia wspólnoty. Bronimy nie tylko siebie i dla siebie.

Zagadką dla mnie, zwykłego obywatela, pozostaje, na ile nasze społeczeństwo będzie potrafiło oddzielić czyny mordercy od zagrożenia kraju. Od konsekwentnego kursu edukacji i podnoszenia wiedzy obronnej. Podkreślę ponownie: konsekwentnego. Dlatego na koniec przypomnę cytowany już kiedyś przeze mnie fragment z pracy Józefa Pawlikowskiego.

" Trzeba wyznać, iż Polacy nie cierpią jarzma, mają entuzjazm do wolności i cnoty, ale wadą ich jest, iż jak są żywymi w zaczęciu śmiałych czynów, tak niestałymi w dokonaniu i słabiejący w przeciwnościach."

W tym tragicznym momencie potrzeba nam roztropności i długoterminowej oceny, a  nie działania pod wpływem chwili. Tego wymaga od nas refleksja nad tym Dniem, który będziemy jutro świętować.